ನಿನ್ನ ಮನದ ಮ೦ಥನ ಸ್ಥಭ್ದವಾದ೦ತೆಲ್ಲಾ
ಗೆಳತಿ ನನ್ನ ಮನದಿ ನಗಾರಿ ಬಡಿತ ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ…
ನಿನ್ನ ಮೌನ ಮ೦ಥನದ ಪರಿಣಾಮ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅಮೃತವೋ
ವಿಷವೋ ಎ೦ದು,
ಅಮೃತದ ಸವಿಯನು೦ಡು ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮದಮಲಿನಲಿ
ಚಿರ೦ಜೀವಿಯಾಗಬಲ್ಲೆ…
ವಿಷವನು೦ಡು ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಜಾಲದಲಿ ನನ್ನ ನಾ
ಬ೦ಧಿಯಾಗಿಸಲೊಲ್ಲೆ..
ನಿನ್ನನಾರಾಧಿಸುವ ಹೃದಯವನ್ನರಿತುಕೋ,
ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬೆನ್ನೇರಿ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಹೂಡುಕಾಟವ ತೊರೆ,
ವಿಷವ ಕೊಡುವೆಯಾದರೆ ನೀ ..
ನನ್ನದೊ೦ದು ಬಿನ್ನಹವ ಕೇಳು ಸಖೀ..
ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಭಿತ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನಳಿಸು…
ನೀನೆ ಆವರಿಸಿ ಕೊ೦ಡಿರುವ ಈ ಹೃದಯವ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಉರಿಸು…
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಅ೦ಗಲಾಚಿ ಬೇಡಿ ಕೊಳ್ಳುವೆ , ನನ್ನ ನಿವೇದನಯನ್ನು
ಮನ್ನಿಸು…
ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ನೀ , ನನ್ನನ್ನುಳಿಸು ,
ನನ್ನವಳಾಗು…
Like this:
Be the first to like this post.
Posted by ಪ್ರೇಮಾ on October 19, 2009 at 9:38 am
Filed under Uncategorized |
Tags: ಕವಿತೆ... |
| Trackback URI
ಪ್ರೇಮಾ
